Berenloop 2017: allesovertreffend!

Berenloop Marathon 2017

Zondag 5 november 2017. Die dag stond al een jaar in mijn agenda.  Want na een bezoekje aan Terschelling, tijdens het Berenloop-weekend in 2016, was ik vrij snel overtuigd. Hier wil ik mijn derde marathon gaan lopen. Volgend jaar!

En dus is zondag 5 november de dag van het GROTE doel in 2017. Op hardloopgebied dan 😉 De voorbereiding is vrijwel perfect verlopen. De vele kilometers iedere week voelden zo gemakkelijk aan. In (test)wedstrijdjes verbaasde ik mezelf over het grote gemak waarop ik het tempo kon blijven lopen. Ik pikte zelfs nog een PR op de halve marathon mee. Na de laatste 36 km-run stap ik mijn huis binnen met het gevoel een rustig herstelloopje te hebben gedaan. Heel even vraag ik mezelf af of het allemaal niet iets té makkelijk gaat. Heb ik niet te vroeg gepiekt? Maar het vertrouwen overheerst. Zenuwen blijven zelfs weg tot het moment dat ik wakker word op racedag. Die 42 kilometers vandaag worden een makkie. Kan niet anders.

Een andere reden dat er weinig zenuwen zijn, is dat het enige doel vandaag simpelweg alleen genieten is. Waar ik vorig jaar in de Amsterdam Marathon als doel had om onder de 2.40 te duiken (net niet gelukt), is de benadering van deze race totaal anders. De eindtijd hier is onbelangrijk. Een PR lopen met zo’n zwaar parcours en zoveel wind, is toch niet haalbaar. En als je 42 kilometer loopt in zo’n mooi stukje Nederland, dan kun je beter ook maar goed om je heen kijken. Een blik op de einduitslagen van afgelopen edities, geeft aan dat ik met een tijd onder de 3 uur toch zeker een top 10-plek moet kunnen lopen. Daarmee zou ik zeker tevreden zijn…

“Maar jij hebt echt wel een scherpere tijd dan 3 uur in gedachten Rickie”, aldus mijn trouwste supporter L. , de avond voorafgaand. En ja, natuurlijk klopt dat. De winnende eindtijd van vorig jaar was 2.48. Weeromstandigheden zien er niet zo heel slecht uit en na nog een laatste parcoursverkenning op de zaterdag, schat ik in dat die tijd toch wel te doen moet zijn. Dat het zeker niet genoeg zal zijn voor de winst dit jaar, weet ik ook. Op de starlijst die ik weken eerder al eens had bekeken, staan genoeg oud-winnaars en regionale helden met een veel scherper PR. Dus ok: mijn echte doel van vandaag, naast heel veel genieten: finishen rond 2.48, in de top 5.

Al blijft het natuurlijk wel een marathon. Er kan op ieder moment van de race iets misgaan. Net voordat de misthoorn klinkt (startsein), zijn daar dus toch de zenuwen. Maar oh, wat heb ik er weer zin in!

We zijn los! In de eerste bocht een laatste groet aan de zeven trouwe supporters die zijn meegekomen en het eiland zullen afracen op de fiets om gelletjes, bidons en de hardnodige support te gaan geven. Een marathon loop je niet alleen.

Het is al snel duidelijk. De nummer 1 en 2 lopen op een flink tempo en gaan we niet meer zien vandaag. De gedoodverfde winnaar, die ik op de startlijst heb zien staan, blijkt echter niet gestart te zijn. Het is nog ver, heel ver, maar na zo’n 8 kilometer loop ik nog steeds op een 4e positie. De nummer 3 loopt al die tijd al op 300 meter voor mij. Helemaal goed dus. We hebben wind mee tijdens de ‘heenweg’. Dat is ook de verklaring waarom het zo makkelijk aan voelt, roep ik de meefietsende supporterts L. en B. toe.

Vrijwel het hele parcours is mee te fietsen tijdens de Berenloop. Ideaal voor de verzorging onderweg, maar vooral ook gewoon heel erg leuk.

Net nadat ik voor de eerste keer de andere vijf trouwe supporters passeer, met een heus spandoek!, lijkt de nummer 3 langzaam terug te vallen. Na 10 kilometer kan ik zelfs aanhaken. Het tempo ligt wel wat hoger dan ik vooraf had gepland, maar ik loop ook op een 4e plaats! En als er enkele kilometers later nóg een loper aansluit, besluit ik de gok gewoon te nemen. We zien wel hoe het gaat. Het tweede deel kan ik altijd nog afzakken.

Deze groep van drie blijft lang in tact tijdens de race. De derde loper die aansluit bij de groep, lijkt de sterkste. Kilometers lang loopt hij op kop. Ik kan alleen maar aanhaken. Meer niet. Wel geniet ik. Wat een mooie loop. We hebben de polderlandschappen voor Formerum al even achter ons en zijn de dorpjes Lies en Oosterend gepasseerd. Richting Boschplaat nu. Het meest afgelegen, groenste en mooiste gedeelte van de loop. Niks vlak, maar alleen glooiende paden. Schitterende uitzichten. De hagelbui die we er hier gratis bijkrijgen, maakt het compleet. Dat hoort bij een late najaarsmarathon. Op een eiland.

Dan klokt rondom kilometerpunt 20, mijn horloge een kilometer van 3.34. Nog steeds kan ik het tempo aan, maar met nog 22 kilometer te gaan, is dit echt te hard. Volle bak tegenwind hier, maar beter nu maar eigen tempo lopen dan straks helemaal instorten. Langzaam lopen de andere twee jongens dus weg.

Ik kijk voor de eerste keer in de race achterom. Leeg. Nog steeds op een vijfde plaats. Dat zou toch een hele mooie uitslag zijn? Op 25 kilometer passeer ik voor de zoveelste keer mijn eigen spandoek. Wat is het mooi dat ik dit met zoveel mensen kan delen. Dit geeft onbewust blijkbaar ook een extra boost, want ik meld mij weer bij de andere twee lopers. Niet als laatste in het treintje, maar op kop!

De hagel is verdwenen, de wind lijkt toe te nemen. Het zwaarste deel van de route begint nu. 32 kilometerpunt. Midsland aan Zee. Duin over, strand op. Op dit punt zat ik een jaar eerder aan een uitgebreide lunch toen ik de koplopers voorbij zag komen. Dit jaar heb ik op exact hetzelfde punt wederom de koplopers in beeld. Wow! We zitten er dus helemaal niet zover vandaan.

Dit gaat een jacht worden dus. De eerder als sterkst ingeschatte loper laat een gaatje vallen op het stuk strand en dus zetten we met zijn tweeën de jacht in op nummer 2! “Daar loopt Willem”, zegt mijn nieuwe beste loopmaat. Willem heeft nog zeker een kilometer voorsprong, maar we hebben hem nu voor het eerst in het vizier. Iedere 100 meter wisselen we elkaar af van kop. Het helpt nauwelijks tegen de wind, maar door deze goede samenwerking, lijkt er een bijzonder soort van vertrouwen te ontstaan. Samen kunnen we richting plaats 2 lopen. Plaats 2!

De kilometers over het strand zijn pittig, gaan een stuk langzamer dan alle voorgaande kilometers, maar gek genoeg voel ik mijn kracht toenemen. In het mulle zand klauteren we de duin weer op rond kilometerpunt 36. Vaste supporter en coach van de dag B. staat ons, samen met de coach van mijn nieuwe beste loopmaat, al op te wachten na de strandafgang. Zij zullen ons over de laatste schelpenpaden, richting West, begeleiden op de fiets. Ook zij realiseren zich nu dat plaats 2 en 3 op ons liggen te wachten als we dit tempo blijven volhouden en samen blijven werken.

“Er op en erover”, schreeuwen de beide coaches. Net voor het 40 kilometerpunt pakken we hem. BAM, daar is de podiumplaats! Want we slaan direct een gat. Vermoeidheid ga ik nu echt niet meer voelen. Ik zit vol adrenaline. Dit had ik echt niet verwacht. De 41e kilometer is onze snelste kilometer van de race. Tot dan toe. Maar uiteindelijk moet er iemand 2 en iemand 3 gaan worden. Met de Brandaris in het zicht en de drukte van mensen aan de kant die toeneemt naarmate we dichterbij de streep komen, zet ik nog één keer aan. Achterom kijken doe ik niet meer, maar ik voel dat ik meters pak, 10, 20, 50…Pas op het laatste rechte stuk, op de rode loper, Brandaris vol in beeld, kijk ik wel even om. Ik heb hem. Handen gaan de lucht in. Ik zie mijn ouders en supporter L.  net voor de finish aan de kant staan, blij. Nummer 2!

Pas in de allerlaatste meters, zie ik ook de klok. Wat!!? 2 uur 40 minuten en 29 seconden. Honderd keer heb ik tijdens de race op mijn klok gekeken, maar geen moment heb ik mij gerealiseerd dat ik hier gewoon ook nog een PR ging lopen. Wat een dag, wat een mooie loop. En wat is het weer bijzonder dat ik dit heb mogen delen met zo veel lieve supporters om mij heen. Allesovertreffend.
BLOG multiple pics.fw -B.fw


Foto’s: Ben van Vliet, Janke van der Schaaf

Road to Terschelling (4)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 4)

(vervolg van deel 3)

De dag van het GROTE DOEL komt nu wel heel dichtbij. Over een week klinkt de misthoorn op Terschelling, wat het startsein is voor mijn derde marathon. Alle tijd nu voor wat wel eens een bovengemiddeld positief blogje kan worden!

Als leesvoer was het ongetwijfeld een stuk spannender geweest als er wat diepe downs te betreuren waren. Maar wat is mijn voorbereiding lekker en wat lopen de trainingen goed. Waar de eerste 25 kilometerrun drie maanden geleden, net als bij de eerdere voorbereidingen, veel te lang en vermoeiend aanvoelde, loop ik de wekelijkse 30 km+ runs nu zo enorm makkelijk. Met gemiddeld zo’n 115 kilometer per week, blijft ook het tempo in de intervaltrainingen nog op peil. Tijdens de generale repetitie van 36 kilometer, twee weken geleden, moest ik mezelf afremmen. Dan zit het met de vorm nog steeds goed dus.

Dat is ook hetgeen wat de marathon voor mij zo mooi maakt. Natuurlijk, het gaat uiteindelijk om de dag van de race zelf, dan is het hopen dat alles samenvalt. Maar in de voorbereiding, geniet ik er juist ook zo van dat je zo makkelijk, zoveel kilometers kunt maken. Je lijf iedere week sterker voelt worden en je de vorm echt voelt toenemen.

Met een redelijk volle bak vertrouwen ga ik dus de Wadden op. Want naast de trainingen, heb ik er deze keer voor gekozen om iets vaker, iets dieper te gaan tijdens enkele wedstrijdjes. En ook hier geen enkele tegenslag te betreuren… (saai!). Sterker nog: ik heb nog een dikke halve minuut van mijn PR op de halve marathon kunnen afhalen in ‘de road to’. In de overige wedstrijden ben ik zeker niet voluit gegaan en verliep iedere race boven verwachting goed.

De kilometers zitten erop. Gedaan wat ik wilde doen. De komende week is het taper time. Nog even fris en fit in de marathoncocon proberen te blijven, een paar goede nachten pakken en de drang zien te weerstaan om de hardloopschoenen uit kast te pakken (uitdaging!). Aftellen, aftellen, aftellen. Vrijdag de boot op, twee dagen ‘acclimatiseren’ op het eiland, een raceplan bespreken met de trouwe, meereizende supporters en dan knallen. Het doel? Fris finishen, genieten en enigszins voorin mee zien te strijden. Een eerste plaats zoals tijdens de Kleine Berenloop (10 km) vorig jaar zal het zeker niet worden. Maar de top 10 zou heel leuk zijn. De eindtijd is niet zo belangrijk deze keer en zal hoofdzakelijk afhangen van de weersomstandigheden. Maar onder de drie uur wil ik zeker binnen lopen. Over iets meer dan een week, weten we meer!

Foto boven: Trailrunning Events

 

Road to Terschelling (3)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 3)

(vervolg van deel 2)

Zondagochtend. Een graad of 20 schat ik. Zonnetje schijnt. Opzwepend muziekje erbij. Uitkijkend over zo’n 2000 KLM stewardessen. Gekleed in hardlooppakjes…En toen werden we wakker? Nope.

De wekker ging al wat uurtjes eerder. Want vandaag staat mijn ik eerste Dam tot Damloop op de planning. Volgens vriendinnetje L. moet deze loop toch echt worden afgevinkt als gloedjenieuwe inwoner van de hoofdstad. Als er dan ook nog een gratis startbewijs wordt geregeld door hetzelfde vriendinnetje L., voldoe ik natuurlijk graag aan mijn plicht.

Met al een dikke 100 kilometer in de beentjes mag ik vandaag starten in het tweede vak van de businessloop in de Damloop. Achter een mega vak met blauwe shirts van KLM-personeel dus. Mijn doel voor vandaag is om vooral te genieten van de sfeer en om er gewoon een pittige, luxe duurlooptraining van te maken. Een beetje benieuwd ook wel of ik de paar duizend lopers die voor mij gestart zijn enigszins kan inhalen.

Voor het startschot heb ik nog net voldoende tijd om mij enigszins sneaky met nog wat andere ‘vreemdgangers’ door de KLM-menigte te wringen en vrijwel op de startlijn uit te komen. Dat zorgt er in ieder geval voor dat ik de eerste drie kilometer heerlijk door kan lopen. Een volledig lege IJtunnel is het enige wat ik voor mij zie. Daarna begin ik echter al snel de duizenden lopers in te halen die twintig minuutjes eerder waren weggeschoten. Maar de sfeer is goed en met het tempo dat ik loop, ben ik dik tevreden. In Zaandam geeft mijn klokje 57.36 min. aan. Niks geforceerd, ontspannen gelopen en overtuigd om nog eens terug te komen voor een scherpere tijd.

Geslaagde test dus tijdens de Damloop. De tweede serieuzere test op weg naar Terschelling, want een week eerder stond er al een andere ‘klassieker’ op het schema: de 30 van Amsterdam Noord! Na 500 meter lag mijn plan om te finishen in 1.59.59 al in de prullenbak. Het was pas de eerste 30 kilometer run in mijn voorbereiding en ook nu zat er al een volle trainingsweek op. Gewoon lekker tempo lopen dus en niks forceren. Maar bij het verlaten van de lokale atletiekbaan, op weg naar de winderige Amsterdamse polders, zag ik mijn horloge al een veel te snelle tussentijd klokken.

Tot zover mijn plan. Met vijf man sterk wordt direct een groepje gevormd en dat is een stuk lekkerder lopen in de harde wind. Als ik achter mij kijk, zie ik weinig directe achtervolgers. Aanhaken dan maar en na 15 kilometer bekijken of ik alsnog terugschakel. Onderweg is er alle tijd om de komende marathons door te nemen. De ene gaat naar Amsterdam, de ander naar Valencia. Ik denk dat er slechts een handjevol deelnemers vandaag niet in voorbereiding is op een 42,195. Met een zeer steady tempo van 3.46 min. per kilometer, passeren we de doorkomsten van 15, 20, 25 km… De vermoeidheid is lange tijd ver te zoeken vandaag, dus ik heb allang besloten gewoon door te lopen. Net onder de 1 uur 54 minuten sta ik weer op dezelfde atletiekbaan. Soms is afstappen van een plan helemaal zo gek nog niet…

Met de vorm zit het wel goed dus. Geen trainingsweken meer onder de 110 km per week, af en toe met uitschieters naar 125-130 km. Duurloopjes over het Bloemendaalse strand, de Rotterdamse bruggen en vele vele kilometers in mijn nieuwe speeltuin. Ruimschoots over de helft van de voorbereiding inmiddels.

Tijd voor een laatste echte serieuze test. In tegenstelling tot de Damloop en de 30 van Noord, stond er één wedstrijd al een tijdje met grotere letters in mijn agenda. Hier wil ik op zoek naar een PR. Geen snel parcours (wordt gezegd), wel het allerleukste parcours van Nederland: de Singelloop in Breda.

Zondag 1 oktober sta ik eindelijk weer eens aan de start van deze oh zo sfeervolle halve marathon. Veel wind vandaag, maar wel een prima temperatuur. En, zoals alle jaren, heel veel publiek. Met uitgeruste benen en heel veel zin om te kijken wat er in zit, duik ik het startvak in. Nog even wachten op de aankondiging van de Nederlandse toppers. Van der Meijden bij de dames, Butter, Choukoud bij de heren… en dan zijn we los.

Ook vandaag vind ik vrijwel direct na de start een perfect groepje. Een man of vijf, aangevuld met twee nationaal kampioenes uit Nederland en België! De eerste kilometers gaan een fractie sneller dan ik had willen starten, dus ik heb een prima excuus om geen kopwerk te doen en lekker achteraan te bungelen. Alleen tijdens de doorkomst op de afgeladen Grote Markt bevind ik me plotseling een meter of tien voor de groep (adrenaline shot). Even afremmen maar weer en gewoon weer aansluiten in de groep.

Mijn kracht lijkt echter toe te nemen. Als er exact op het 15 kilometerpunt dan ook een versnelling wordt ingezet door één van de regionale hardloophelden (die vandaag zo vermoed ik niet voluit kan gaan), neem ik de gok om mee te gaan. Achteraf de juiste beslissing. Mijn tempo blijft goed en met de Nederlandse Kampioene op de halve én hele halve marathon in mijn rug loop ik extra gemotiveerd richting finish. Een eindsprint op de Markt zit er niet echt meer in, maar met het nieuwe PR ben ik dik tevreden.

Nog twee weekjes doortrainen nu en dan 10 dagen taperen. Berenloop: we komen eraan!

 

Singelloop - 1200-565
Foto boven: Kees Stuip
Foto onder: Frans Schuurbiers

 

Road to Terschelling (1)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 1)

Als alles goed gaat en heel blijft, dan loop ik op zondag 5 november 2017 mijn derde marathon. Locatie? Terschelling!

Afgelopen jaar mocht ik voor de eerste keer mee met het jaarlijkse uitje van de nieuwe schoonfam. Al jaren verblijven zij in het weekend van de Berenloop op Terschelling. Soms om zelf mee te lopen (de schoonpaps), maar meer nog om aan te moedigen en sfeer te proeven (de schoonpaps en –mams). Groot liefhebbers van het eiland en groot liefhebbers van de sport.

Nu ik er dan toch bij ben, dan ook maar meteen deelnemen aan de wedstrijd. Met nog een verse marathon in de benen van drie weken geleden, leek de 10km (Kleintje Berenloop) mij meer dan voldoende. Daarbij zouden het ook vrijwel weer de eerste meters worden die ik zou maken op de loopschoentjes. Samen met de schoonpaps gestart en enigszins verbaasd liep ik 36 minuten later als eerste over de finishlijn. Heerlijk ontspannen gelopen en vooral genoten van het mooie rondje.

Maar het echte enthousiasme voor dit evenement komt pas de volgende dag. Op de zondag staan de goed bezette en drukbezochte halve- én hele marathon op het programma. Met de fiets volgen we een groot deel van de wedstrijd en zien we de deelnemers bikkelen. Een pittige wedstrijd. Wind, hoogteverschillen en een deel over het strand. De beelden van mijn eigen kustmarathon een jaar eerder, schieten logischerwijs dus regelmatig voorbij. Wat een mooie uitzichten, wat een mooie plaatjes, wat een mooie wedstrijd.

Met lichte schemering zien we de afgepeigerde deelnemers de laatste meters afleggen in de bomvolle Torenstraat. Wat een mooie sfeer, wat een mooi evenement, wat een mooie nieuwe uitdaging?

Stilletjes fiets ik, met de mede-supporters, terug naar ons huisje, vlak achter de finishstraat. Mijn gedachten zijn dan al heel stiekem bij volgend jaar…

Berenloop 2016