De hitte van Havana

Voor veel deelnemers aan hardloopwedstrijden is het ontvangen van de medaille het ultieme moment. Weken, maanden van training zijn voorafgegaan. Alles gegeven voor dat ene doel; het bereiken van de finish. Al het zweet, pijn, zware momenten zijn het waard geweest. De prestatie is geleverd en dit is het trotse bewijs. Hét symbool voor de geleverde strijd. De medaille!

Maar ja. In Cuba doen ze alles net even anders. Na drie weken rond rekken in dit fijne land, kan ik wel concluderen dat de logica soms ver te zoeken is. Zo ook bij de uitreiking van medailles. Deze ontvang ik alvast tijdens het ophalen van mijn startnummer twee dagen voor mijn nog te lopen race. Waarom zou je immers hele troepen inzetten om deze uit reiken na de finish? Dit is net zo makkelijk. Een behoorlijk staaltje efficiëntie, zullen ze vast gedacht hebben.

Met mijn beloning dus al op zak, kan ik beginnen aan de Marabana; de halve marathon van Havana. Geheel toevallig blijkt dit jaarlijkse hoogtepunt voor de Cubaanse hardloper, precies in het weekend te vallen dat we aan zouden komen voor een drieweekse rondreis door het land. Niet meedoen is natuurlijk geen optie. Een betere manier om de rondreis te starten is er niet!

Dag 3 voor ons in Cuba, zondag 18 november, is zodoende Marabana-dag. Vanwege de hitte wordt er al om 07.00 uur gestart. De vooravond met mojitos en cuba libres en een geïmproviseerd ontbijtje van 3 mini-banaantjes met een droog broodje zorgen niet voor de beste basis om een halve marathon te lopen. Maar het doel vandaag is vooral genieten. Uitlopen in een enigszins redelijke tijd. Met dat idee wandel ik in het schemerdonker richting startpunt. Voor het iconische El Capitolio wordt de start- en finishboog nog last-minute opgeblazen. Lopers van alle nationaliteiten verschijnen uit alle toelopende straatjes van Old Havana.  En de zon… ook die begint al wel heel vroeg al heel hard te schijnen.

Ik doe nog een poging tot wat inlopen, maar de startvakken staan al vrij vol. Omdat een beetje voorin starten toch wel lekker is, besluit ik dan maar aan te sluiten. Halve marathon, hele marathon en ook de 10km start tegelijk. Een indeling van vakken is er niet, dus dat betekent enorm dringen. Voor mij, maar ook voor de kanshebbers op de titels. Een handvol Cubaanse topatleten staat hier aan de start, maar ook zij moeten gewoon achteraan sluiten. Geen privileges. Iedereen is gelijk is ook hier het uitgangspunt.

Niet geheel verassend, start ik natuurlijk toch te hard. De eerste paar kilometer lopen we door de schaduwrijke straten van Havana, omgeven door immense koloniale panden. Wat is het toch tof om in een vreemde stad te lopen met zoveel lopers vanuit de hele wereld die allemaal een zelfde passie delen. Iedereen om je heen zie je genieten. Mooi.

Na een paar kilometer de Malecon op. De brede boulevard is een ideaal hardloopparcours en de zee zorgt voor een heerlijk windje. Halverwege de eindeloze Malecon passeren we het keerpunt voor de 10 kilometer wedstrijd. Deze wordt niet echt duidelijk aangegeven, dus ik twijfel heel even als ik opeens een aantal lopers een U-turn zie maken. Mijn horloge geeft aan dat er 5 kilometer gelopen is, dus ik gok maar dat ik zelf gewoon rechtdoor moet lopen. Dat blijkt gelukkig de juiste route voor marathon en halve marathon.

We verlaten de zee en slaan linksaf voor het tweede deel van de race. Deze helft lopen we door de stad. De zeewind is verdwenen, de zon schijnt inmiddels volop, de hitte neemt toe. En om heel eerlijk te zijn, het mooiste deel van de route hebben we al gehad. Na 11 km gelopen te hebben, voel ik de energie wegslippen. Het tempo is weg. Iedere kilometer duurt langer dan de vorige. Enkele weken geleden voelde ik mij bij de finish van de marathon in Amsterdam een stuk frisser dan nu. Een lange weg dus nog…

De verzorging onderweg is in Havana gelukkig goed geregeld. Iedere 5 kilometer krijg ik een nieuw flesje water wat ik iedere keer dankbaar aanneem. Veel ander publiek staat er echter niet. Heel af en toe haakt er een andere loper aan, maar de meeste meters blijf ik alleen lopen. Ook dit maakt het een zwaardere race dan gepland. Als ik uiteindelijk de enorme afbeeldingen van Che Guevarra en Camilo Cienfuegos voorbij loop op Plaza de Revolucion, weet ik dat de finish nabij is. Nog drie kilometer te gaan… maar wat is het warm.

Het onthaal bij de finish, heb ik al wel eens beter mee gemaakt, de race is verre van soepel verlopen en het parcours was, afgezien van de eerste helft, niet heel bijzonder. De voldoening was er absoluut. Een mooie ervaring.

Na mij te hebben ingesmeerd met de blokken ijs die de organisatie heeft uitgestort bij de finish, doen we nog een poging om het tijdstip van de prijsuitreiking te achterhalen. Afgaande op de gelopen tijden in de voorgaande edities, zou ik namelijk best wel eens kans hebben op een podiumplaats in mijn leeftijdscategorie en volgens de website zou er een uitreiking zijn voor alle categorieën. Vrijwilliger 1 die we aanspreken hiervoor geeft aan dat dit mogelijk over een uur zal plaats vinden.  Vrijwilliger 2, heeft het over een tijdstip rond 12.00 uur. Vrijwilliger 3 geeft aan dat dit pas begint als iedereen (ook alle marathonlopers) binnen is. Cuba-logica.

Trek in een koude douche en een ontbijt, winnen het uiteindelijk maar van het wachten op een mogelijk moment of fame. Later lees ik dat ik een derde plek had behaald in mijn leeftijdscategorie. Maar of er nog een uitreiking heeft plaatsgevonden? Geen idee. Bij terugkomst in onze casa particular, pak ik zelf wel nog even de al ingepakte medaille uit mijn tas. Nu heb ik er recht op en voelt het zoals het hoort te voelen. De hitte van Havana overleefd.

blog havana 2

Dip?

Het is inmiddels een jaarlijks terugkerend fenomeen in mijn loopleven. Einde van het jaar. Het grote doel behaald (Terschelling). Geen wedstrijden meer op de planning. Motivatieproblemen! Oftewel: de dipdagen. En in mijn geval: dipweken. “Laat buiten de stormwind nu maar razen, want binnen is het warm en licht en goed”, aldus B. de Groot. Dat gevoel dus. Even geen zin meer om 6x per week de kou in te duiken, kilometers te maken. Opeens voel ik her en der wat pijntjes, lijkt het of er een zak beton aan ieder been hangt als ik de straat uit loop en is het tempo ver te zoeken. Waar veel hardloopmaatjes om mij heen na 3, 4 weken het hardloopschema na een marathon al oppikken en zelfs al weer aan de start staan van enkele wedstrijdjes, duurt mijn ‘post-marathon periode’ een stuk langer.

Vrijwel iedere dag heb ik zin om te gaan. Een excuus om eens een training over te slaan gebruik ik zelden. In tegendeel. Ook met windkracht 10, enorme plensbuien of -12ºC wil ik gewoon naar buiten. Behalve dus in die laatste weken van het jaar. En zo zijn we opeens dus ook twee maanden verder sinds mijn laatste blog. Heel even uitgetuned. Heel even minder kilometers. Heel even iets minder loop- en schrijfinspiratie.

Iets minder dan. Want helemaal stilstaan doen we natuurlijk nooit. Zeker niet als je op vakantie bent in Chili en daar de meest vette landschappen ooit aan je voorbij ziet trekken. Daar wil je dus sowieso hardlopen. Langs meertjes met uitzicht op besneeuwde bergtoppen in Patagonië, dwars door de droogste (Atacama) woestijn ter wereld en samen met de locals in het stadspark van hoofdstad Santiago. Dan komt de motivatie vanzelf weer boven. Hardlopen in een ander land, en al helemaal in een ander werelddeel, behoren voor mij altijd weer tot de hoogtepunten van de vakantie.

Tijdens de reis door Chili in december was er daarnaast alle tijd om na te denken over de loopdoelen voor het nieuwe jaar. Zonder nieuw doel blijf ik enorm in die dip-dagen hangen merk ik. Maar wat moet het worden dan? Wéér een marathon? Rotterdam misschien? Een jaartje focussen op andere afstanden? Wat minder competitie opzoeken en bijvoorbeeld wat buitenlandse trailruns opzoeken? Een ultraloop wellicht? Keuzes, keuzes, keuzes…

Het duurde even en 100% zeker ben ik nog niet, maar de kans is groot dat het dit jaar opnieuw de Marathon van Amsterdam gaat worden. Nu ik officieel in deze stad woon en mij hier sinds kort eveneens heb aangesloten bij een atletiekvereniging, lijkt dit een logische keuze. Op naar een tijd onder de 2.40 uur. Dat is het GROTE doel van 2018! En heel stiekem is er zelfs voorzichtig ook al een idee gevormd voor april 2019… , maar daarover later vast nog meer.

De dipdagen zijn in ieder geval voorbij. De twee komende weekenden maar eens kijken hoe het gesteld is met het niveau. Zondag een testloopje in mijn achtertuin bij de Twiskemolenloop, de week erna genieten tijdens de halve marathon van Barcelona. Daarna weer écht beginnen. Focus op kortere afstanden en snelle tijden in het voorjaar om vervolgens in oktober die klok in het olympisch stadion op 2.39 te zien bij de finish. Motivatie en energie genoeg. Ook dit jaar wordt wederom een mooi loopjaar!

 

Een nieuwe speeltuin

Exact 17 jaar heb ik in de mooiste hardloopstad van Nederland gewoond; Breda. Duizenden kilometers heb ik hier de afgelopen jaren gelopen. Voor iedere training altijd het perfecte rondje te vinden, voor de afwisseling altijd een andere ondergrond voorhanden. Start en finish altijd voor mijn eigen voordeur. Ronddwalen door de historische binnenstad, rustige rondjes langs de singels. Omgeven door groen en uitgestrekte polders. De vele loopgroepen, lieve mensen en een fraai gelegen atletiekbaan bij mijn club AV Sprint.

Voor de lange duurlopen richting de Galderse Meren, of over bospaadjes richting de omliggende gehuchten Strijbeek, Galder, Chaam en Ulvenhout. Uitzichten die nooit zijn gaan vervelen. Tientallen kilometers langs het water van De Mark, met af en toe een paar koeien die op de weg liggen. En het oh zo fijne, heerlijke, altijd andere en geliefde Mastbos op 10 minuutjes inlopen afstand van mijn huis…

Vrijwel wekelijks de keuze uit sterk bezette wedstrijdjes in de directe omgeving. Steevast tot in de puntjes geregeld. De meest enthousiaste supporters langs de lijn. Organisator van verreweg de meest sfeervolle en gezellige hardloopwedstrijd van het land (Bredase Singelloop)…

Ja ik ga Breda, de mooie hardloopstad Breda, absoluut missen.

Maar gelukkig krijg ik er iets heel moois voor terug. In onze hoofdstad mag ik weer op zoek naar nieuwe rondjes. En met de dijken aan het Ijmeer en Markermeer in de achtertuin, de groene weilanden achter Amsterdam-Noord, de nog rustige grachten op een vroege zondagochtend, ‘workout hotspot’ Vondelpark, het rauwe NDSM terrein en ietsje verderop ook nog eens het Amsterdamse Bos, komt dat denk ik best wel goed. Na 17 jaar mag ik weer een nieuwe speeltuin ontdekken.

Speeltuin - NDSM