Amsterdam Marathon 2018: WE did it.

Nog even over de afgelopen 3,5 maand…

Lopen. Iedere week 6 dagen, gemiddeld zo’n 115 kilometer per week, oplopend tot een maand met meer dan 500 gemaakte kilometers. 4x per week vroeger opstaan voor een half uur core-stability oefeningen. Rust. Minimaal 9 uur per dag op bed zien te liggen, 10 uur in het weekend. Voeding. Bakken kwark, kilo’s fruit, vele pakken chocomel en 2 maanden (bijna geheel) alcoholvrij. Spontane uitstapjes. Even niet. Sociale contacten buiten de loopgroep. Laag pitje. Andere prioriteiten. Uitgesteld. De reden? 30 seconden tijdwinst zien te boeken over een race van 42,195 kilometer.

30 tellen dus. 30 tellen eraf op een tijd van 2 uur, 40 minuten en 29 seconden. Best een flinke investering en een hoop gedoe dus in de ogen van velen. Compleet doorgeslagen in ogen van anderen. Ik geef ze geen ongelijk. Maar die 30 tellen eraf lopen was het enige wat er toe deed alle afgelopen weken en wat het doel was, afgelopen zondag tijdens de Marathon van Amsterdam. Mijn tweede marathon in de hoofdstad, mijn vierde marathon in totaal.

Genieten van voorbereiding op een marathon doe ik eigenlijk altijd. Geen duurloop is voor mij te lang, je merkt dat de vorm beter en beter wordt en met zo’n mooie zomer is het echt een feest om zoveel buiten te kunnen zijn.  Maar in tegenstelling tot mijn voorgaande marathons was dit er eentje waarbij ik samen kon en mocht trainen met een groep van maar liefst 18 andere atleten (allen met een richttijd onder de 3 uur). Een enkeling liep Berlijn, of loopt New York, maar met de rest stonden we aan de start in Amsterdam. Echt uniek om hier samen naar toe leven en het maakt de voorbereiding nóg zoveel leuker, mooier!

Wat ook helpt is dat alles weer ging, zoals je wilt dat het gaat. Een 30 kilometer wedstrijd begin september (30 van Amsterdam Noord) redelijk makkelijk kunnen aanhaken bij een groepje wat lange tijd op een marathon eindtijd loopt van 2 uur 35 minuten. Een Damloop op 75% lopen (maar wel met een PR finishen). Tijdens de leukste halve marathon van Nederland (Singelloop Breda) het gevoel hebben dat je constant op de rem moet trappen, omdat je,  om te sparen, niet harder wilt lopen dan het beoogde marathon tempo. Eindeloze blokken bosbaan wegstampen in tempo’s die net even iets te hard gaan. Meerdere keren de 35 km aangetikt voorafgaand en zelfs twee keer vrijwel al een hele marathon voltooid. De enige twijfel: komt die piek niet veel te vroeg nu alles zo makkelijk gaat? Zingt Andre Hazes ons straks in het stadion niet zoiets toe als Bloed, Zweet en Tranen? Invulling aan twee van deze drie woorden heb ik nog steeds niet ervaren. Ff wachten nog bitte sehr met die absolute topvorm! De 21e pas graag. Nog 3 weken, nog 10 dagen, een weekje, 2 dagen…

En we zijn er! Perfect weer, 12 graden, nauwelijks wind, klein zonnetje. Na twee jaar wederom aan de start in het mooie Olympische Stadion. Destijds voor de eerste keer op het veld, maar inmiddels vaste bezoeker tijdens de Phanos trainingen op de maandag- en woensdagavonden.  Zo mooi ook nu dat we hier nu staan met de hele groep. Iedereen blij, gespannen, fit, lachend, vol energie, trots, op elkaar ook. We gaan het doen vandaag. Alleen wij zelf zullen de stappen moeten zetten, maar meer dan ooit voelt deze marathon als een teamprestatie.

De eerste kilometers voelen, zoals het hoort. Makkelijk. Natuurlijk loop ik iets te snel. Vondelpark doorknallen en dan proberen ritme te pakken en een groepje zien te vinden. Maar ondanks de 12.000 lopers lijkt er vandaag niemand te hebben besloten om ook maar enigszins hetzelfde tempo te lopen. Heel af en toe haakt er iemand aan, plakt er iemand in de rug, maar verder ga ik het dus alleen doen vandaag. Dat wil zeggen: op het parcours. Want naast de lijn, zijn er wel hulptroepen ingeschakeld.

Mijn trouwste supporter L. fietst vandaag de hele stad door. Ontspannen een wedstrijdje kijken hoort daar niet bij. Met een neurotenschema waarin per minuut staat aangeven waar ze verwacht wordt en wat er aangereikt dient te worden, heeft zij een mogelijk nog grotere uitdaging vandaag. En als ik op het 32 kilometerpunt een cafeïne gelletje laat vallen, die ‘essentieel’ is volgens het schema wat zij heeft meegekregen, is er geen twijfel. Stilstaan of teruglopen doe ik niet, dus wat ze doet is gelletje oprapen, sprinten en taak alsnog volbrengen:  #trots, #nummer1supporter , #marathonsloopjenietalleen.

Dat gelletje was nodig ook. Ik had onderweg  besloten om het iets te harde tempo wat ik liep, gewoon maar door te lopen. Iedere kilometer net even een paar seconden te snel, maar het voelt lekker en dus neem ik de gok. Ik vertrouw erop dat ik dat tot 30 kilometer in ieder geval moet kunnen volhouden en hoop het verval zo lang mogelijk uit te stellen. Halverwege geeft de klok net iets minder dan 1 uur en 18 minuten aan. Te snel weet ik. Een buffer opbouwen dan maar. De Amstel aan de linkerhand. Klein windje in de rug. De stroom met lopers aan de overkant die straks pas dit punt zullen passeren. Bootjes met Hollandse Smartlappen uit de speakers. Genieten. Nog even. Zo blijkt.

Want net voor het ‘gelletjes incident’, merk ik dat het kilometer tempo terugloopt. De benen lopen vol. Dat worden nog 12 lange kilometers zo vrees ik. Langzaam begint het aan te voelen alsof alle snelheid verdwijnt. Het zal toch niet?

In mijn hoofd begin ik te rekenen. Nog 10 kilometer te gaan. Ik heb een buffer. Het doel was 30 seconden van het PR af.  Uit zien te komen onder de 2 uur en 40 minuten. Ok, heel eerlijk: de afgelopen maand was dat doel bijgesteld omdat alles zo makkelijk leek te gaan. 2 uur en 38 minuten: dat zou het moeten worden.  Als ik nu kilometers ga lopen van 4 minuten, dan is 2 uur 38 minuten nog net haalbaar. Iedere kilometer die nu nog volgt, mag ik er dik 15 seconden langer over doen dan alle voorgaande kilometers. Kan ik dat nog opbrengen?

Aftellen. 9 kilometer te gaan. Weer een kilometer onder de 4 minuten gelopen. 8 kilometer te gaan; 3 minuten en 50 seconden. Voldoende. Het voelt zwaarder en zwaarder, maar het tempo klapt niet helemaal in. Nog 3 kilometer te gaan. De langste kilometers. Vondelpark bereikt. Dan weet ik het. Het voelt verre van makkelijk meer, maar ik ga niet meer instorten. Mijn benen doen pijn, maar de rest voelt goed. Dit gaat lukken. De drukte neemt toe naarmate de poorten van het stadion dichterbij komen. Ik hoor de speaker. Zie nu ook hoe vol het zit. 200 meter op de baan nog. Yes! Armen moeten de lucht in. Yes! De opgebouwde buffer bleek voldoende. 2 uur 37 minuten en 20 seconden. De 30 tellen die eraf moesten 3,5 maand geleden, werden 3 minuten. Bam!

Net over de streep een vette high five met de snelste loper uit onze Phanos groep. Oogcontact met trouwste supporter L. op de tribune. De grote grijns op mijn gezicht verschijnt. Ontlading in de buurtkroeg achteraf met de hele groep die finisht binnen de drie uur. Blij, voldaan, lachend en trots. Op mezelf, op elkaar. Wat een dag. WE did it!Marathon Amsterdam

Road to Terschelling (4)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 4)

(vervolg van deel 3)

De dag van het GROTE DOEL komt nu wel heel dichtbij. Over een week klinkt de misthoorn op Terschelling, wat het startsein is voor mijn derde marathon. Alle tijd nu voor wat wel eens een bovengemiddeld positief blogje kan worden!

Als leesvoer was het ongetwijfeld een stuk spannender geweest als er wat diepe downs te betreuren waren. Maar wat is mijn voorbereiding lekker en wat lopen de trainingen goed. Waar de eerste 25 kilometerrun drie maanden geleden, net als bij de eerdere voorbereidingen, veel te lang en vermoeiend aanvoelde, loop ik de wekelijkse 30 km+ runs nu zo enorm makkelijk. Met gemiddeld zo’n 115 kilometer per week, blijft ook het tempo in de intervaltrainingen nog op peil. Tijdens de generale repetitie van 36 kilometer, twee weken geleden, moest ik mezelf afremmen. Dan zit het met de vorm nog steeds goed dus.

Dat is ook hetgeen wat de marathon voor mij zo mooi maakt. Natuurlijk, het gaat uiteindelijk om de dag van de race zelf, dan is het hopen dat alles samenvalt. Maar in de voorbereiding, geniet ik er juist ook zo van dat je zo makkelijk, zoveel kilometers kunt maken. Je lijf iedere week sterker voelt worden en je de vorm echt voelt toenemen.

Met een redelijk volle bak vertrouwen ga ik dus de Wadden op. Want naast de trainingen, heb ik er deze keer voor gekozen om iets vaker, iets dieper te gaan tijdens enkele wedstrijdjes. En ook hier geen enkele tegenslag te betreuren… (saai!). Sterker nog: ik heb nog een dikke halve minuut van mijn PR op de halve marathon kunnen afhalen in ‘de road to’. In de overige wedstrijden ben ik zeker niet voluit gegaan en verliep iedere race boven verwachting goed.

De kilometers zitten erop. Gedaan wat ik wilde doen. De komende week is het taper time. Nog even fris en fit in de marathoncocon proberen te blijven, een paar goede nachten pakken en de drang zien te weerstaan om de hardloopschoenen uit kast te pakken (uitdaging!). Aftellen, aftellen, aftellen. Vrijdag de boot op, twee dagen ‘acclimatiseren’ op het eiland, een raceplan bespreken met de trouwe, meereizende supporters en dan knallen. Het doel? Fris finishen, genieten en enigszins voorin mee zien te strijden. Een eerste plaats zoals tijdens de Kleine Berenloop (10 km) vorig jaar zal het zeker niet worden. Maar de top 10 zou heel leuk zijn. De eindtijd is niet zo belangrijk deze keer en zal hoofdzakelijk afhangen van de weersomstandigheden. Maar onder de drie uur wil ik zeker binnen lopen. Over iets meer dan een week, weten we meer!

Foto boven: Trailrunning Events

 

Road to Terschelling (3)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 3)

(vervolg van deel 2)

Zondagochtend. Een graad of 20 schat ik. Zonnetje schijnt. Opzwepend muziekje erbij. Uitkijkend over zo’n 2000 KLM stewardessen. Gekleed in hardlooppakjes…En toen werden we wakker? Nope.

De wekker ging al wat uurtjes eerder. Want vandaag staat mijn ik eerste Dam tot Damloop op de planning. Volgens vriendinnetje L. moet deze loop toch echt worden afgevinkt als gloedjenieuwe inwoner van de hoofdstad. Als er dan ook nog een gratis startbewijs wordt geregeld door hetzelfde vriendinnetje L., voldoe ik natuurlijk graag aan mijn plicht.

Met al een dikke 100 kilometer in de beentjes mag ik vandaag starten in het tweede vak van de businessloop in de Damloop. Achter een mega vak met blauwe shirts van KLM-personeel dus. Mijn doel voor vandaag is om vooral te genieten van de sfeer en om er gewoon een pittige, luxe duurlooptraining van te maken. Een beetje benieuwd ook wel of ik de paar duizend lopers die voor mij gestart zijn enigszins kan inhalen.

Voor het startschot heb ik nog net voldoende tijd om mij enigszins sneaky met nog wat andere ‘vreemdgangers’ door de KLM-menigte te wringen en vrijwel op de startlijn uit te komen. Dat zorgt er in ieder geval voor dat ik de eerste drie kilometer heerlijk door kan lopen. Een volledig lege IJtunnel is het enige wat ik voor mij zie. Daarna begin ik echter al snel de duizenden lopers in te halen die twintig minuutjes eerder waren weggeschoten. Maar de sfeer is goed en met het tempo dat ik loop, ben ik dik tevreden. In Zaandam geeft mijn klokje 57.36 min. aan. Niks geforceerd, ontspannen gelopen en overtuigd om nog eens terug te komen voor een scherpere tijd.

Geslaagde test dus tijdens de Damloop. De tweede serieuzere test op weg naar Terschelling, want een week eerder stond er al een andere ‘klassieker’ op het schema: de 30 van Amsterdam Noord! Na 500 meter lag mijn plan om te finishen in 1.59.59 al in de prullenbak. Het was pas de eerste 30 kilometer run in mijn voorbereiding en ook nu zat er al een volle trainingsweek op. Gewoon lekker tempo lopen dus en niks forceren. Maar bij het verlaten van de lokale atletiekbaan, op weg naar de winderige Amsterdamse polders, zag ik mijn horloge al een veel te snelle tussentijd klokken.

Tot zover mijn plan. Met vijf man sterk wordt direct een groepje gevormd en dat is een stuk lekkerder lopen in de harde wind. Als ik achter mij kijk, zie ik weinig directe achtervolgers. Aanhaken dan maar en na 15 kilometer bekijken of ik alsnog terugschakel. Onderweg is er alle tijd om de komende marathons door te nemen. De ene gaat naar Amsterdam, de ander naar Valencia. Ik denk dat er slechts een handjevol deelnemers vandaag niet in voorbereiding is op een 42,195. Met een zeer steady tempo van 3.46 min. per kilometer, passeren we de doorkomsten van 15, 20, 25 km… De vermoeidheid is lange tijd ver te zoeken vandaag, dus ik heb allang besloten gewoon door te lopen. Net onder de 1 uur 54 minuten sta ik weer op dezelfde atletiekbaan. Soms is afstappen van een plan helemaal zo gek nog niet…

Met de vorm zit het wel goed dus. Geen trainingsweken meer onder de 110 km per week, af en toe met uitschieters naar 125-130 km. Duurloopjes over het Bloemendaalse strand, de Rotterdamse bruggen en vele vele kilometers in mijn nieuwe speeltuin. Ruimschoots over de helft van de voorbereiding inmiddels.

Tijd voor een laatste echte serieuze test. In tegenstelling tot de Damloop en de 30 van Noord, stond er één wedstrijd al een tijdje met grotere letters in mijn agenda. Hier wil ik op zoek naar een PR. Geen snel parcours (wordt gezegd), wel het allerleukste parcours van Nederland: de Singelloop in Breda.

Zondag 1 oktober sta ik eindelijk weer eens aan de start van deze oh zo sfeervolle halve marathon. Veel wind vandaag, maar wel een prima temperatuur. En, zoals alle jaren, heel veel publiek. Met uitgeruste benen en heel veel zin om te kijken wat er in zit, duik ik het startvak in. Nog even wachten op de aankondiging van de Nederlandse toppers. Van der Meijden bij de dames, Butter, Choukoud bij de heren… en dan zijn we los.

Ook vandaag vind ik vrijwel direct na de start een perfect groepje. Een man of vijf, aangevuld met twee nationaal kampioenes uit Nederland en België! De eerste kilometers gaan een fractie sneller dan ik had willen starten, dus ik heb een prima excuus om geen kopwerk te doen en lekker achteraan te bungelen. Alleen tijdens de doorkomst op de afgeladen Grote Markt bevind ik me plotseling een meter of tien voor de groep (adrenaline shot). Even afremmen maar weer en gewoon weer aansluiten in de groep.

Mijn kracht lijkt echter toe te nemen. Als er exact op het 15 kilometerpunt dan ook een versnelling wordt ingezet door één van de regionale hardloophelden (die vandaag zo vermoed ik niet voluit kan gaan), neem ik de gok om mee te gaan. Achteraf de juiste beslissing. Mijn tempo blijft goed en met de Nederlandse Kampioene op de halve én hele halve marathon in mijn rug loop ik extra gemotiveerd richting finish. Een eindsprint op de Markt zit er niet echt meer in, maar met het nieuwe PR ben ik dik tevreden.

Nog twee weekjes doortrainen nu en dan 10 dagen taperen. Berenloop: we komen eraan!

 

Singelloop - 1200-565
Foto boven: Kees Stuip
Foto onder: Frans Schuurbiers

 

Road to Terschelling (2)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 2)

(vervolg van deel 1)

De eerste 5 weken marathonvoorbereiding zitten er op. Met loopjes in 3 landen,  op 7 verschillende plekken, 2 wedstrijdjes, de eerste 110 km+ week en variërend terrein van bergtop tot kuststrook, in ieder geval een afwisselende en geslaagde start!

Omdat ik net verhuisd ben van het mooie Zuiden naar onze (ook zo mooie) hoofdstad, ben ik op dit moment nog even clubloos. En dus ook trainerloos. Op basis van mijn eerdere marathonvoorbereidingen, ben ik dus zelf gaan puzzelen en heb ik een schema gemaakt. Ik ben verre van een expert op dit gebied, maar de twee marathons die ik heb gelopen ben ik goed doorgekomen. Waarom zou je dus niet kiezen voor een zelfde soort voorbereiding?

Het schema lag al een aantal weken klaar (#eeuwigenaltijdgestructureerd #loopautist #eengoedevoorbereidingisaltijdhethalvewerk). En ik had ook gewoon zin om weer ergens concreet naar toe te trainen.

Omdat ik graag weer deel wilde nemen aan de 27 km lange Trail des Fantômes in La Roche-en-Ardenne, ben ik al wat vroeg begonnen met het maken van wat extra kilometers. Het kost wat pijntjes en levert wat spierpijn op. Maar mentaal gezien vallen de nog komende heuvelltrainingen, compleet in het niet bij deze trailrun. Vette winst dus.

Geen lastige heuveltrainingen meer dus! Dat dacht ik althans… tot ik in Sardinië zat. Super mooi eiland, maar veel lange vlakke wegen vind je er niet. En omdat lopen in het buitenland nu eenmaal een must is, toch maar de schoenen aangetrokken in het bergdorp (Dorgali) waar de eerste dagen vakantie werden doorgebracht. En met een temperatuur die iedere dag oploopt tot 35 graden, betekent het dus ook dat uitslapen er niet inzit. Wekkertje zetten om 6.15 uur. Auw. Maar dat ben je gelukkig heel snel vergeten als je de zon ziet opkomen, 10 verschillende tinten oranje-geel ontdekt in de lucht, uitkijkend over de vallei en het ruige Supramonte gebergte op de achtergrond.

Een week na terugkomst uit Sardinië stond er wederom een wedstrijdje op de planning. In Noordwijk aan Zee werd voor de eerste keer een trailrun door het ‘Hollands Duin’ gebied georganiseerd. Mul zand, bospaadjes, hoogteverschillen: zeer vergelijkbaar dus met dé wedstrijd in november. Met al 80 kilometer in de benen die week, was de 20km trail door de duinen en over het strand, met name bedoeld als een luxe training. Een echte wedstrijd kon je het eigenlijk niet noemen, maar mooi was het zeker.

Tot nu toe gaat alles dus lekker. Geen pijntjes, geen spierpijn, volop energie. Houden zo. Op naar twee Amsterdamse zondagen! De 30 van Noord en de Dam-tot-Dam loop.
Hollandse Duin Trail 2017 - blog
Foto: Boswachter Mark (Staatsbosbeheer) 

Road to Terschelling (1)

Op weg naar de Berenloop Marathon (deel 1)

Als alles goed gaat en heel blijft, dan loop ik op zondag 5 november 2017 mijn derde marathon. Locatie? Terschelling!

Afgelopen jaar mocht ik voor de eerste keer mee met het jaarlijkse uitje van de nieuwe schoonfam. Al jaren verblijven zij in het weekend van de Berenloop op Terschelling. Soms om zelf mee te lopen (de schoonpaps), maar meer nog om aan te moedigen en sfeer te proeven (de schoonpaps en –mams). Groot liefhebbers van het eiland en groot liefhebbers van de sport.

Nu ik er dan toch bij ben, dan ook maar meteen deelnemen aan de wedstrijd. Met nog een verse marathon in de benen van drie weken geleden, leek de 10km (Kleintje Berenloop) mij meer dan voldoende. Daarbij zouden het ook vrijwel weer de eerste meters worden die ik zou maken op de loopschoentjes. Samen met de schoonpaps gestart en enigszins verbaasd liep ik 36 minuten later als eerste over de finishlijn. Heerlijk ontspannen gelopen en vooral genoten van het mooie rondje.

Maar het echte enthousiasme voor dit evenement komt pas de volgende dag. Op de zondag staan de goed bezette en drukbezochte halve- én hele marathon op het programma. Met de fiets volgen we een groot deel van de wedstrijd en zien we de deelnemers bikkelen. Een pittige wedstrijd. Wind, hoogteverschillen en een deel over het strand. De beelden van mijn eigen kustmarathon een jaar eerder, schieten logischerwijs dus regelmatig voorbij. Wat een mooie uitzichten, wat een mooie plaatjes, wat een mooie wedstrijd.

Met lichte schemering zien we de afgepeigerde deelnemers de laatste meters afleggen in de bomvolle Torenstraat. Wat een mooie sfeer, wat een mooi evenement, wat een mooie nieuwe uitdaging?

Stilletjes fiets ik, met de mede-supporters, terug naar ons huisje, vlak achter de finishstraat. Mijn gedachten zijn dan al heel stiekem bij volgend jaar…

Berenloop 2016