De hitte van Havana

Voor veel deelnemers aan hardloopwedstrijden is het ontvangen van de medaille het ultieme moment. Weken, maanden van training zijn voorafgegaan. Alles gegeven voor dat ene doel; het bereiken van de finish. Al het zweet, pijn, zware momenten zijn het waard geweest. De prestatie is geleverd en dit is het trotse bewijs. Hét symbool voor de geleverde strijd. De medaille!

Maar ja. In Cuba doen ze alles net even anders. Na drie weken rond rekken in dit fijne land, kan ik wel concluderen dat de logica soms ver te zoeken is. Zo ook bij de uitreiking van medailles. Deze ontvang ik alvast tijdens het ophalen van mijn startnummer twee dagen voor mijn nog te lopen race. Waarom zou je immers hele troepen inzetten om deze uit reiken na de finish? Dit is net zo makkelijk. Een behoorlijk staaltje efficiëntie, zullen ze vast gedacht hebben.

Met mijn beloning dus al op zak, kan ik beginnen aan de Marabana; de halve marathon van Havana. Geheel toevallig blijkt dit jaarlijkse hoogtepunt voor de Cubaanse hardloper, precies in het weekend te vallen dat we aan zouden komen voor een drieweekse rondreis door het land. Niet meedoen is natuurlijk geen optie. Een betere manier om de rondreis te starten is er niet!

Dag 3 voor ons in Cuba, zondag 18 november, is zodoende Marabana-dag. Vanwege de hitte wordt er al om 07.00 uur gestart. De vooravond met mojitos en cuba libres en een geïmproviseerd ontbijtje van 3 mini-banaantjes met een droog broodje zorgen niet voor de beste basis om een halve marathon te lopen. Maar het doel vandaag is vooral genieten. Uitlopen in een enigszins redelijke tijd. Met dat idee wandel ik in het schemerdonker richting startpunt. Voor het iconische El Capitolio wordt de start- en finishboog nog last-minute opgeblazen. Lopers van alle nationaliteiten verschijnen uit alle toelopende straatjes van Old Havana.  En de zon… ook die begint al wel heel vroeg al heel hard te schijnen.

Ik doe nog een poging tot wat inlopen, maar de startvakken staan al vrij vol. Omdat een beetje voorin starten toch wel lekker is, besluit ik dan maar aan te sluiten. Halve marathon, hele marathon en ook de 10km start tegelijk. Een indeling van vakken is er niet, dus dat betekent enorm dringen. Voor mij, maar ook voor de kanshebbers op de titels. Een handvol Cubaanse topatleten staat hier aan de start, maar ook zij moeten gewoon achteraan sluiten. Geen privileges. Iedereen is gelijk is ook hier het uitgangspunt.

Niet geheel verassend, start ik natuurlijk toch te hard. De eerste paar kilometer lopen we door de schaduwrijke straten van Havana, omgeven door immense koloniale panden. Wat is het toch tof om in een vreemde stad te lopen met zoveel lopers vanuit de hele wereld die allemaal een zelfde passie delen. Iedereen om je heen zie je genieten. Mooi.

Na een paar kilometer de Malecon op. De brede boulevard is een ideaal hardloopparcours en de zee zorgt voor een heerlijk windje. Halverwege de eindeloze Malecon passeren we het keerpunt voor de 10 kilometer wedstrijd. Deze wordt niet echt duidelijk aangegeven, dus ik twijfel heel even als ik opeens een aantal lopers een U-turn zie maken. Mijn horloge geeft aan dat er 5 kilometer gelopen is, dus ik gok maar dat ik zelf gewoon rechtdoor moet lopen. Dat blijkt gelukkig de juiste route voor marathon en halve marathon.

We verlaten de zee en slaan linksaf voor het tweede deel van de race. Deze helft lopen we door de stad. De zeewind is verdwenen, de zon schijnt inmiddels volop, de hitte neemt toe. En om heel eerlijk te zijn, het mooiste deel van de route hebben we al gehad. Na 11 km gelopen te hebben, voel ik de energie wegslippen. Het tempo is weg. Iedere kilometer duurt langer dan de vorige. Enkele weken geleden voelde ik mij bij de finish van de marathon in Amsterdam een stuk frisser dan nu. Een lange weg dus nog…

De verzorging onderweg is in Havana gelukkig goed geregeld. Iedere 5 kilometer krijg ik een nieuw flesje water wat ik iedere keer dankbaar aanneem. Veel ander publiek staat er echter niet. Heel af en toe haakt er een andere loper aan, maar de meeste meters blijf ik alleen lopen. Ook dit maakt het een zwaardere race dan gepland. Als ik uiteindelijk de enorme afbeeldingen van Che Guevarra en Camilo Cienfuegos voorbij loop op Plaza de Revolucion, weet ik dat de finish nabij is. Nog drie kilometer te gaan… maar wat is het warm.

Het onthaal bij de finish, heb ik al wel eens beter mee gemaakt, de race is verre van soepel verlopen en het parcours was, afgezien van de eerste helft, niet heel bijzonder. De voldoening was er absoluut. Een mooie ervaring.

Na mij te hebben ingesmeerd met de blokken ijs die de organisatie heeft uitgestort bij de finish, doen we nog een poging om het tijdstip van de prijsuitreiking te achterhalen. Afgaande op de gelopen tijden in de voorgaande edities, zou ik namelijk best wel eens kans hebben op een podiumplaats in mijn leeftijdscategorie en volgens de website zou er een uitreiking zijn voor alle categorieën. Vrijwilliger 1 die we aanspreken hiervoor geeft aan dat dit mogelijk over een uur zal plaats vinden.  Vrijwilliger 2, heeft het over een tijdstip rond 12.00 uur. Vrijwilliger 3 geeft aan dat dit pas begint als iedereen (ook alle marathonlopers) binnen is. Cuba-logica.

Trek in een koude douche en een ontbijt, winnen het uiteindelijk maar van het wachten op een mogelijk moment of fame. Later lees ik dat ik een derde plek had behaald in mijn leeftijdscategorie. Maar of er nog een uitreiking heeft plaatsgevonden? Geen idee. Bij terugkomst in onze casa particular, pak ik zelf wel nog even de al ingepakte medaille uit mijn tas. Nu heb ik er recht op en voelt het zoals het hoort te voelen. De hitte van Havana overleefd.

blog havana 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s